Για τον χορό που χάθηκε

 Οι άνθρωποι σταμάτησαν να χορεύουν. Συνέβη μια "τεκτονική αλλαγή" και κανείς δεν την πήρε χαμπάρι. Χάθηκε στα βουβά ένα δομικό στοιχείο της κοινωνίας των ανθρώπων, για τους οποίους ήταν σημαντικό να συνδέονται μέσω του χορού, με σωματική έκφραση αισθημάτων, ρυθμών, μουσικής, κλπ. Ένα βασικό χαρακτηριστικό της ανθρωπότητας από την προϊστορία ως εντελώς πρόσφατα, μέχρι τις ντισκοτέκ (αντε και τα κλαμπ).

Τώρα πια βγαίνουν μόνο για να φάνε και να πιούνε. Μια γαστριμαργική "κόλαση", όπου παντού βλέπεις φαγητά και ακούς κουβέντες για φαγητά, σε σημείο να ξεράσεις.

Εντωμεταξύ, δε φαίνεται από πουθενά περίπτωση ζωντανέματος της χορευτικής εξόδου τα Σαββατοκύριακα και τις γιορτές. (Δεν χορεύουν πια ούτε στα πάρτυ, που κι αυτά αραίωσαν.)

Μόνο κάτι χορευτικοί σύλλογοι έχουν απομείνει εις μνήμην. (Και κάτι κακόηχα κλαρίνα σε πανηγύρια τ' ΑηΛιά τίγκα στο σουβλάκι.) 

Καμία νέα μορφή, κανείς καινούργιος χώρος και χορός ομαδικός (περί αυτού μιλάμε - όχι για ομάδες χορού σε σχολές σύγχρονου μπαλέτου).

Ανάλογα, έχει εξαφανιστεί η χορευτική μουσική. Δεν βγαίνει τίποτε χορευτικό για τον κόσμο, αφού αυτός κόλλησε στην καρέκλα. Λες και κέρδισε το ξενέρωτο νερντάκι που καθόταν στην άκρη στα πάρτι μαγκωμένο. Μαγκωμα και ακινησία. Κανένα τσαλίμι.  

Μπορεί αυτό να οφείλεται σε μια γενικότερη ακινησία. Ποιος ξέρει. Πάντως μια ανθρώπινη ιδιότητα χάθηκε ανεπιστρεπτί. Μπορεί να είναι εξελικτικός ο λόγος, να οφείλεται στο ότι ο ομαδικός χορός δεν απαντάει σε σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες. Αν όμως αυτές είναι γαστριμαργικές, μιλάμε για πολύ πείνα.