Για τον χορό που χάθηκε

 Οι άνθρωποι σταμάτησαν να χορεύουν. Συνέβη μια "τεκτονική αλλαγή" και κανείς δεν την πήρε χαμπάρι. Χάθηκε στα βουβά ένα δομικό στοιχείο της κοινωνίας των ανθρώπων, για τους οποίους ήταν σημαντικό να συνδέονται μέσω του χορού, με σωματική έκφραση αισθημάτων, ρυθμών, μουσικής, κλπ. Ένα βασικό χαρακτηριστικό της ανθρωπότητας από την προϊστορία ως εντελώς πρόσφατα, μέχρι τις ντισκοτέκ (αντε και τα κλαμπ).

Τώρα πια βγαίνουν μόνο για να φάνε και να πιούνε. Μια γαστριμαργική "κόλαση", όπου παντού βλέπεις φαγητά και ακούς κουβέντες για φαγητά, σε σημείο να ξεράσεις.

Εντωμεταξύ, δε φαίνεται από πουθενά περίπτωση ζωντανέματος της χορευτικής εξόδου τα Σαββατοκύριακα και τις γιορτές. (Δεν χορεύουν πια ούτε στα πάρτυ, που κι αυτά αραίωσαν.)

Μόνο κάτι χορευτικοί σύλλογοι έχουν απομείνει εις μνήμην. (Και κάτι κακόηχα κλαρίνα σε πανηγύρια τ' ΑηΛιά τίγκα στο σουβλάκι.) 

Καμία νέα μορφή, κανείς καινούργιος χώρος και χορός ομαδικός (περί αυτού μιλάμε - όχι για ομάδες χορού σε σχολές σύγχρονου μπαλέτου).

Ανάλογα, έχει εξαφανιστεί η χορευτική μουσική. Δεν βγαίνει τίποτε χορευτικό για τον κόσμο, αφού αυτός κόλλησε στην καρέκλα. Λες και κέρδισε το ξενέρωτο νερντάκι που καθόταν στην άκρη στα πάρτι μαγκωμένο. Μαγκωμα και ακινησία. Κανένα τσαλίμι.  

Μπορεί αυτό να οφείλεται σε μια γενικότερη ακινησία. Ποιος ξέρει. Πάντως μια ανθρώπινη ιδιότητα χάθηκε ανεπιστρεπτί. Μπορεί να είναι εξελικτικός ο λόγος, να οφείλεται στο ότι ο ομαδικός χορός δεν απαντάει σε σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες. Αν όμως αυτές είναι γαστριμαργικές, μιλάμε για πολύ πείνα.

Η αφόρητη μοναξιά

Η ανάγκη της κοινωνικότητας, της παρέας, της συντροφιάς και της αγκαλιάς είναι τόσο μεγάλη που συμβαίνει να μικραίνουμε τους εαυτούς μας για να μη μείνουμε μόνοι.

Πολλά από αυτά που κάνουμε οφείλονται σε αυτήν την ανάγκη. Μπαίνουμε σε ομάδες κι εντασσόμαστε σε σχήματα, χωρίς αναγκαστικά να πιστεύουμε σε όσα πρεσβεύουν, αρκεί να ξεγελάνε το αίσθημα της μοναξιάς. Είναι αφόρητο.

Υπηρετώντας κάτι ανώτερο

Όταν υπηρετείς κάτι ανώτερο, τότε οι αντοχές σου αυξάνονται, το μυαλό σου καθαρίζει, ξεχωρίζεις το ασήμαντο από το σημαντικό, δεν χαλιέσαι με το παραμικρό, στοχεύεις καθαρά στο μεγάλο που υπηρετείς. Όχι στο μεγάλο εγώ σου. Αυτό είναι η αδυναμία σου, όχι η δύναμή σου. Ούτε στα παιδιά σου, σαν προέκταση του εγώ σου. Ό,τι σε κρατάει κλειστό στον μικρόκοσμό σου, έχει περιορισμένες δυνατότητες. Η δύναμη είναι του σύμπαντος κόσμου, όχι δική σου, οπότε συνδεδεμένος με το άπειρο αυτού μπορείς να αντλήσεις έξτρα δύναμη από την απεραντοσύνη του.

Ο πολύς κόσμος και οι λίγοι της σκέψης

Ο πολύς κόσμος δεν έχει μυαλό για τα μεγάλα θέματα της ανθρωπότητας. Έχει ανάγκες που τον τρέχουν και δεν του μένει χρόνος. Αυτά είναι για τους λίγους που τα μεγάλα θέματα είναι για αυτούς ανάγκη να λυθούν. Χωρίς αυτούς οι πολλοί πάνε στα τυφλά. Χωρίς τους πολλούς, οι λίγοι δεν έχουν να φάνε. Οι μεν χρειάζονται τους δε.

Είναι καλό να ξεχωρίζουμε ποιοι είναι για ποια δουλειά και να μην τα μπερδεύουμε. Να γίνονται τα μεγάλα μυαλά υπάλληλοι και τα μικρά να είναι στην εξουσία.

Δεν εισηγούμαι μιαν άλλη εξουσιαστική δομή, αλλά έναν σωστό καταμερισμό εργασίας.

Η ερμηνεία λυτρώνει

Για τον άνθρωπο είναι πολύ σημαντικό να ερμηνεύει όσα του συμβαίνουν, όπως είναι σημαντικό και να ερωτεύεται. Όταν έχει παιδέματα στον έρωτα και βρίσκει την ερμηνεία τους, τότε αυτά τον παιδεύουν λιγότερο. Όταν μένουν σκοτεινά, τον βυθίζουν στο σκοτάδι. Η ερμηνεία λυτρώνει!

Η διεθνής των εξαιρετικών ατόμων

 Έχουμε κάποιες εικόνες για τα διάφορα έθνη   που μπορεί να έχουν κάποια βάση σαν γενικά χαρακτηριστικά αλλά δεν χαρακτηρίζουν τους πάντες. Υπάρχουν παντού άτομα που ξεφεύγουν από αυτούς τους γενικόλογους χαρακτηρισμούς και ξεχωρίζουν από το φόντο με μια ποιότητα διακριτή, η οποία έχει κάποια δικά της κοινά χαρακτηριστικά (ειλικρίνεια και εντιμότητα, ήθος και ομορφιά, εξυπνάδα και καλοσύνη, τόλμη και γενναιότητα). Αυτά τα ξεχωριστά άτομα απαρτίζουν, τρόπον τινα, μια δική τους άτυπη διεθνή, την οποία θα ήθελα να υπηρετήσω. Αντί για τη διεθνή της εργατικής τάξης, να αγωνιστώ για τη διεθνή των εξαιρετικών ατόμων.

το μυαλό σαν αλφάδι

Ό,τι κι αν μου συμβαίνει, το μυαλό μου βρίσκει τρόπο να το εξισορροπεί με ανακατατάξεις ερμηνειών και αποφάσεων, έτσι που σκέφτομαι ότι τελικά δεν είναι αυτές που μετράνε αλλά η επίτευξη της ισορροπίας: αυτή αποτελεί τη σταθερά στην οποία τείνουν οι σκέψεις που ρέουν στο μυαλό μου, όπως το υγρό στο αλφάδι του αρχιμάστορα.