το μυαλό σαν αλφάδι

Ό,τι κι αν μου συμβαίνει, το μυαλό μου βρίσκει τρόπο να το εξισορροπεί με ανακατατάξεις ερμηνειών και αποφάσεων, έτσι που σκέφτομαι ότι τελικά δεν είναι αυτές που μετράνε αλλά η επίτευξη της ισορροπίας, η σταθερά στην οποία τείνουν οι σκέψεις που ρέουν στο μυαλό μου, όπως το υγρό στο αλφάδι του αρχιμάστορα.

Για όσα χάθηκαν

Κάθε έρωτας έχει τη δική του ζωή. Γεννιέται με το πρώτο φιλί. Μωρό νεογέννητο ακόμη θα δοκιμαστεί. Μπορεί να πεθάνει πρόωρα ή να αντέξει, να μεγαλώσει, να φτιάξει τη δική του ιστορία, τις περιπέτειες, τις χαρές και λύπες, τα έργα και τις ημέρες του. Πόσες μέρες έχει ο καθένας, είναι στο γραμμένο του. Πεθαίνει με τον χωρισμό, άλλοτε σε βαθειά γεράματα από φυσικό θάνατο των ερωτευμένων, άλλοτε στην πορεία από δοκιμασίες που δεν άντεξε, κι άλλοτε βίαια, πάνω στον ανθό του, που δεν κάρπισε. Τόσο ήταν να ζήσει. Κάθε έρωτας που τελειώνει είναι ένας θάνατος.

η ζωή του έρωτα

Κάθε έρωτας έχει τη δική του ζωή. Γεννιέται με το πρώτο φιλί. Μωρό νεογέννητο ακόμη θα δοκιμαστεί. Μπορεί να πεθάνει πρόωρα ή να αντέξει, να μεγαλώσει, να φτιάξει τη δική του ιστορία, τις περιπέτειες, τις χαρές και λύπες, τα έργα και τις ημέρες του. Πόσες μέρες έχει ο κάθε έρωτας, είναι στο γραμμένο του. Πεθαίνει με τον χωρισμό, άλλοτε σε βαθειά γεράματα από φυσικό θάνατο των ερωτευμένων, άλλοτε στην πορεία από δοκιμασίες που δεν άντεξε, κι άλλοτε βίαια, πάνω στον ανθό του, που δεν κάρπισε. Τόσο ήταν να ζήσει. Κάθε έρωτας που τελειώνει είναι ένας θάνατος.

Δεν φταίω

Η ομορφιά όλο και μικραίνει

μέρη απόλαυσης γίνονται τόποι συμφοράς

κι αφού δεν μπορώ να κάνω τίποτα

θα φύγω μακριά 

εκεί που θέλει η ψυχή μου

μακριά από τον ζόφο

δεν είναι δικός μου, δεν φταίω εγώ, θα προστατευθώ

κι όταν η φωτιά φτάσει εκεί που είμαι,

θα πάω πιο πέρα,

μέχρι την τελευταία γωνιά ομορφιάς που θα έχει μείνει στη γη,

κι όταν καεί κι αυτή, θα ανέβω με τον καπνό στον ουρανό,

εκεί θα καταφύγω κι ας γίνω αέρας.

ασχήμια παντού

Υπάρχει τέτοια ασχήμια παντού γύρω στην πόλη, στους ανθρώπους, στις συμπεριφορές, στις νοοτροπίες, στις εκδηλώσεις (πολιτιστικές και πολιτικές), που πρώτη φορά καταλαβαίνω γιατί κάποιος να θέλει να βγάλει πολλά λεφτά, να μένει σε κάποια έπαυλη μακριά, να έχει γιοτ και τζετ, να μην έρχετε σε επαφή με αυτόν τον κόσμο και να ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν, αλλά όταν έχω βρεθεί σε περιβάλλον πλουσίων είναι τόσο κούφιο που νιώθω ναυτία.

Μία λύση θα ήταν να αποτραβηχτώ, μαζί με όσους αγαπώ και μοιραζόμαστε το ίδιο πνεύμα, σε μια μοναχική κοινότητα κάπου σε μια κορφή, αλλά όλα τα μέρη είναι πιασμένα από προφητο-ηλιες, αγιο-νικόλες και χριστο-παναγιες.

Μόνο καταφύγιο η τέχνη, αλλά έχει πλημμυρίσει με τέτοιο σκουπίδι που άντε να βρεις άκρη (όταν μάλιστα τα σκουπίδια επιβραβεύονται κατά συρροή σε σημείο να κυριαρχούν).

Θα περιοριστώ, λοιπόν, στα μάτια της αγαπημένης μου, στην παρέα των λίγων δικών μου (εκ πνεύματος όπως εξ αίματος) και στη συντροφιά των παιδιών.

ΝΑ ΠΆΡΟΥΜΕ ΤΟ ΜΈΛΛΟΝ ΣΤΑ ΧΈΡΙΑ ΜΑΣ

Πρώτα απ' όλα φροντίζω για τα παιδιά μου, όμως τα παιδιά μου μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον κοινωνικο-οικονομικο-πολιτιστικό που δεν γίνεται να αγνοώ και οφείλω να ασχοληθώ με αυτό, άρα να ενδιαφερθώ για την πολιτική, καθώς είναι αυτή που ρυθμίζει το γενικότερο περιβάλλον μας. Μαζί με αυτό, φροντίζω έμμεσα για όλα τα παιδιά, αλλά ενδιαφέρομαι και για τους μεγάλους, που δεν γίνεται να αγνοώ, αφού όλοι μαζί συνδιαμορφώνουμε (με τον τρόπο του ο καθένας) αυτήν την πολιτεία που ζούμε.

Όσοι περιορίζονται στα του οίκου τους και αφήνουν την πολιτική στα χέρια ανεύθυνων λαϊκιστών και μικρονοϊκών πολιτικάντιδων, υπονομεύουν τον ίδιο τον οίκο τους. Δεν γίνεται να φροντίζεις μόνο το σπιτάκι σου και γύρω να επικρατεί πανικός. Αυτός θα εισχωρήσει από τις χαραμάδες, όσο κι αν τις ασφαλίσεις. Τα ψυχολογικά προβλήματα που εμφανίζουν τόσοι πολλοί, και ειδικά οι νέοι, δείχνει ότι ο πανικός έχει εισχωρίσει από τις χαραμάδες της ψυχής, για τα καλά. Η απουσία ελπίδας και πίστης στο μέλλον, δεν ξεγελιέται με μέτρα προσωρινού βολέματος σε ένα αβέβαιο παρόν. Αν θέλουμε το καλό των παιδιών μας, των δικών μας και ημών, πρέπει να πάρουμε το μέλλον στα χέρια μας.

Ανάμεσα στα πόδια σου

Ανάμεσα στα πόδια σου

ξεχνιέμαι. 

Ψαλίδι οι μηροί σου

κόβουν τον λώρο 

σε όσα ήμουνα. 

Ξαναγεννιέμαι.