οι συντετριμμένοι. μια ευκαιρία χαμένη;

Θα ήθελα να πλησιάσω όσους εξόκειλαν και συνετρίβησαν. Αρκεί η συντριβή να τους ταρακούνησε συθέμελα, να προκάλεσε ρήγμα στο εγώ τους, να το άνοιξε στον άλλο. Εκεί θα μπορούσαμε να συναντηθούμε, να φτιάξουμε ακόμη και κάτι μαζί, αφού πληρώσουν το τίμημα για τα πεπραγμένα τους. Όλη αυτή η ενέργειά τους που θα είναι μετά διαθέσιμη, αποδεσμευμένη από τιμές και αξιώματα, αμήχανη και άεργη, θα μπορούσε να διατεθεί για κάτι νέο. 

Όσοι πασχίζουμε για κάτι καινούργιο, με προτάσεις δημιουργίας που πέφτουν σε κλειστές πόρτες, σε τηλέφωνα που δεν σηκώνει ο άλλος, ο πολυάσχολος, ο επιτυχημένος, θα μπορούσαμε να έχουμε όλους αυτούς που βγήκαν εκτός σειράς, που έχασαν τις καρέκλες τους, για δυνητικούς συνεργάτες. 

Όμως, οι περισσότεροι συντετριμμένοι κάνουν τα πάντα για να αποφύγουν τη συντριβή μέσα τους, να μονώσουν τη συνείδησή τους, να αγνοήσουν την ενοχή, να τη μεταφέρουν στον άλλο και να γίνουν πιο κλειστοί αντί να ανοίξουν από το σπάσιμο.

Μια χαμένη τελευταία ευκαιρία.

Τι είναι ηρωικό.

Ηρωικό είναι ό,τι αναμετριέται με κάτι ποσοτικά υπέρτερό του, υπερασπιζόμενο με το αίμα του μια ποιότητα που δεν υποχωρεί μπρος στην ποσότητα. Το ιστορικό παράδειγμα των 300 του Λεωνίδα ίσχυσε σε πολλές ηρωικές πράξεις, με τον ίδιο παρονομαστή: την ανυποχώρητη υπεράσπιση αξιών απέναντι σε μια μάζα που απειλεί να τις συντρίψει. Μπορεί στις δημοκρατίες να μην υπάρχει απειλή σωματικής εξόντωσης, όπως συμβαίνει στα ολοκληρωτικά καθεστώτα (Ιράν, Ρωσία, κλπ.), αλλά η ποιότητα απειλείται σοβαρά από τα νούμερα. Αν δεν φέρνεις νούμερα, αν δεν έχεις followers, αν δεν εμφανίζεσαι στα top ten, αν δεν σε γράφουν οι δημοσκοπήσεις, κλπ., είσαι πολιτικά, πολιτιστικά, καλλιτεχνικά, κλπ. καταδικασμένος. Μπροστά σε αυτόν τον τρόμο, οι περισσότεροι συνθηκολογούν.

Οι ήρωες ήταν πάντα λίγοι και συνήθως χάνουν. Τότε, "περισσότερη τιμή τούς πρέπει

όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)

πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,

κι οι Μήδοι επιτέλους θα διαβούνε."

Υγιείς "κωλοτούμπες"

Στις υγιείς δημοκρατίες, που οι πολίτες εκλέγουν ελεύθερα τις κυβερνήσεις τους, οι κυβερνήτες αναγκάζονται να φροντίζουν τα στοιχειώδη του κράτους, γιατί αν τα κάνουν μπάχαλο, θα καταψηφιστούν την επόμενη (ή μεθεπόμενη) φορά. Αυτό αναγκάζει τους λαϊκιστές που εκλέγονται πρωθυπουργοί, είτε με την Αριστερά είτε με τη Δεξιά, να κάνουν γαργάρα τις λαϊκιστικές κορώνες τους, για να κυβερνήσουν. Έτσι εξηγούνται οι "κωλοτούμπες" που βλέπουμε συστηματικά. Τις είδαμε με τον Τσίπρα, τις βλέπουμε τώρα με την Μελόνι στην Ιταλία που από ακροδεξιά το γύρισε σε κεντροδεξιά, θα τις δούμε και με την Λεπέν αν εκλεγεί. Όσο λειτουργεί η δημοκρατία, δεν φοβάμαι. Αυτήν πρέπει να προστατέψουμε σαν τα μάτια μας, αφήνοντας κατά μέρος τις επιμέρους διαφορές μας.

Για τον χορό που χάθηκε

 Οι άνθρωποι σταμάτησαν να χορεύουν. Συνέβη μια "τεκτονική αλλαγή" και κανείς δεν την πήρε χαμπάρι. Χάθηκε στα βουβά ένα δομικό στοιχείο της κοινωνίας των ανθρώπων, για τους οποίους ήταν σημαντικό να συνδέονται μέσω του χορού, με σωματική έκφραση αισθημάτων, ρυθμών, μουσικής, κλπ. Ένα βασικό χαρακτηριστικό της ανθρωπότητας από την προϊστορία ως εντελώς πρόσφατα, μέχρι τις ντισκοτέκ (αντε και τα κλαμπ).

Τώρα πια βγαίνουν μόνο για να φάνε και να πιούνε. Μια γαστριμαργική "κόλαση", όπου παντού βλέπεις φαγητά και ακούς κουβέντες για φαγητά, σε σημείο να ξεράσεις.

Εντωμεταξύ, δε φαίνεται από πουθενά περίπτωση ζωντανέματος της χορευτικής εξόδου τα Σαββατοκύριακα και τις γιορτές. (Δεν χορεύουν πια ούτε στα πάρτυ, που κι αυτά αραίωσαν.)

Μόνο κάτι χορευτικοί σύλλογοι έχουν απομείνει εις μνήμην. (Και κάτι κακόηχα κλαρίνα σε πανηγύρια τ' ΑηΛιά τίγκα στο σουβλάκι.) 

Καμία νέα μορφή, κανείς καινούργιος χώρος και χορός ομαδικός (περί αυτού μιλάμε - όχι για ομάδες χορού σε σχολές σύγχρονου μπαλέτου).

Ανάλογα, έχει εξαφανιστεί η χορευτική μουσική. Δεν βγαίνει τίποτε χορευτικό για τον κόσμο, αφού αυτός κόλλησε στην καρέκλα. Λες και κέρδισε το ξενέρωτο νερντάκι που καθόταν στην άκρη στα πάρτι μαγκωμένο. Μαγκωμα και ακινησία. Κανένα τσαλίμι.  

Μπορεί αυτό να οφείλεται σε μια γενικότερη ακινησία. Ποιος ξέρει. Πάντως μια ανθρώπινη ιδιότητα χάθηκε ανεπιστρεπτί. Μπορεί να είναι εξελικτικός ο λόγος, να οφείλεται στο ότι ο ομαδικός χορός δεν απαντάει σε σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες. Αν όμως αυτές είναι γαστριμαργικές, μιλάμε για πολύ πείνα.

Η αφόρητη μοναξιά

Η ανάγκη της κοινωνικότητας, της παρέας, της συντροφιάς και της αγκαλιάς είναι τόσο μεγάλη που συμβαίνει να μικραίνουμε τους εαυτούς μας για να μη μείνουμε μόνοι.

Πολλά από αυτά που κάνουμε οφείλονται σε αυτήν την ανάγκη. Μπαίνουμε σε ομάδες κι εντασσόμαστε σε σχήματα, χωρίς αναγκαστικά να πιστεύουμε σε όσα πρεσβεύουν, αρκεί να ξεγελάνε το αίσθημα της μοναξιάς. Είναι αφόρητο.

Υπηρετώντας κάτι ανώτερο

Όταν υπηρετείς κάτι ανώτερο, τότε οι αντοχές σου αυξάνονται, το μυαλό σου καθαρίζει, ξεχωρίζεις το ασήμαντο από το σημαντικό, δεν χαλιέσαι με το παραμικρό, στοχεύεις καθαρά στο μεγάλο που υπηρετείς. Όχι στο μεγάλο εγώ σου. Αυτό είναι η αδυναμία σου, όχι η δύναμή σου. Ούτε στα παιδιά σου, σαν προέκταση του εγώ σου. Ό,τι σε κρατάει κλειστό στον μικρόκοσμό σου, έχει περιορισμένες δυνατότητες. Η δύναμη είναι του σύμπαντος κόσμου, όχι δική σου, οπότε συνδεδεμένος με το άπειρο αυτού μπορείς να αντλήσεις έξτρα δύναμη από την απεραντοσύνη του.

Ο πολύς κόσμος και οι λίγοι της σκέψης

Ο πολύς κόσμος δεν έχει μυαλό για τα μεγάλα θέματα της ανθρωπότητας. Έχει ανάγκες που τον τρέχουν και δεν του μένει χρόνος. Αυτά είναι για τους λίγους που τα μεγάλα θέματα είναι για αυτούς ανάγκη να λυθούν. Χωρίς αυτούς οι πολλοί πάνε στα τυφλά. Χωρίς τους πολλούς, οι λίγοι δεν έχουν να φάνε. Οι μεν χρειάζονται τους δε.

Είναι καλό να ξεχωρίζουμε ποιοι είναι για ποια δουλειά και να μην τα μπερδεύουμε. Να γίνονται τα μεγάλα μυαλά υπάλληλοι και τα μικρά να είναι στην εξουσία.

Δεν εισηγούμαι μιαν άλλη εξουσιαστική δομή, αλλά έναν σωστό καταμερισμό εργασίας.