Ανάμεσα στα πόδια σου

Ανάμεσα στα πόδια σου

ξεχνιέμαι. 

Ψαλίδι οι μηροί σου

κόβουν τον λώρο 

σε όσα ήμουνα. 

Ξαναγεννιέμαι.

Σπάνια πολιτική μορφοποίηση

Ο πρωθυπουργός της Ισπανίας Σαντσεθ αποτελεί σπάνιο παράδειγμα πολιτικού ηγέτη υψηλού επιπέδου. Ο χώρος της πολιτικής είναι ο πιο φτωχός σε παραδείγματα υψηλών μορφών. Σε άλλους χώρους συναντάμε συχνά άριστες μορφές, αριστουργηματικά έργα και υποδειγματικές μορφοποιήσεις μέσα από την ευτυχή σύμπτωση κάποιων παραγόντων, αλλά στην πολιτική αυτό φαίνεται σχεδόν αδύνατο.

Για κάποιο λόγο ό,τι γίνεται στην πολιτική είναι άμορφο, υποδεέστερο των αναγκών στις οποίες πρέπει να ανταποκριθεί ή ακόμα και καταστροφικό. Δεν ξέρω γιατί υστερεί τόσο πολύ σε σχέση με άλλα πεδία του ανθρώπινου γίγνεσθαι, ενώ είναι το πιο κρίσιμο καθώς καθορίζει το γενικό πλαίσιο που κινούνται όλα τα άλλα. Υποθέτω επειδή έχει να κάνει με την ισχύ και τη χρήση της υπέρ του κοινού καλού, το οποίο είναι εξαιρετικά δύσκολο.

Έχω συμμετάσχει σε αρκετές πολιτικές πρωτοβουλίες για κάτι καλύτερο, που απέτυχαν. Συναντιόμαστε για κάτι ανώτερο και στην πορεία μάς προδίδουν τα κατώτερά μας (εμμονές, εγωισμοί, ιδεοληψίες, σκοπιμότητες, ιδιοτέλειες, κλπ.) Πέφτουμε πάνω στις προκαταλήψεις του πλήθους, που χαϊδεύουν οι λαϊκιστές και δοξάζονται, ενώ εμείς τρώμε τα μούτρα μας. Στερούμαστε μέσων γιατί δεν έχουμε media, χορηγούς, μηχανισμούς, κλπ. Με αυτά και με εκείνα παραιτούμαστε κι αφήνουμε την πολιτική στο έλεος των χειρότερων. Τώρα πώς ο Σαντσεθ τα κατάφερε, είναι πράγματι αξιοθαύμαστο.

Όλη η Ευρώπη πρέπει να ακολουθήσει το παράδειγμά του. Είναι η ελπίδα μας.

Αν και δεν αισιοδοξώ, με μια Γερμανία τόσο δειλή, όπως φάνηκε με τον Μερτς μουγκό δίπλα στον Τραμπ να τον ακούει να απειλεί την Ισπανία και να μη βγάζει άχνα. Παρόλα αυτά, ναι στον δρόμο που χάραξε ο Σαντσεθ!

ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ

Το να είμαι ζωντανός δεν αρκεί. Ούτε να μην πονάω. Να έχω την υγεία μου θα μπορούσα και ζώντας κάτω από γέφυρες, κάποια λεφτά σαν επαίτης να βγάζω, με απομεινάρια ακριβών εστιατορίων να τρέφομαι πολυτελώς, θα μπορούσα να έχω κι ένα σκυλί παρέα, στην κοινωνία των αστέγων να ήμουν μέλος, χωρίς τη μοναξιά της γκαρσονιέρας να ζω. Αν πάλι είχα γυναίκα και παιδιά, ούτε αυτό θα αρκούσε κι ας είχα δεύτερο σπίτι εξοχικό, κρυφή ερωμένη μια συνάδελφο από τη δουλειά, κάποια δουλειά θα έβρισκα με τα πολλά, αλλά όλα αυτά δεν θα ήταν αρκετά. Ταξίδια θα μπορούσα βέβαια να κάνω, για να ξεφεύγω από την ανεπάρκεια όλων αυτών, μα κάποια στιγμή θα βαριόμουν τουρίστας να είμαι, στα θέατρα να πηγαίνω, συναυλίες, γκαλερί, γκαλά και άλλα πολλά δεν θα ήταν πάλι αρκετά. Ούτε να ανέβαζα παραστάσεις ο ίδιος, να τιμόμουν με βραβεία, να με καλούσαν σε δείπνα θα μου έλεγε κάτι τελικά.

Όλα αυτά τα νιώθω λιγοστά. 

Μόνο στην υπηρεσία του καλού αισθάνομαι πλήρης.

διπολικό σχήμα σε εκλογική αναμέτρηση στην Ουγγαρία

Στην Ουγγαρία οι δυνάμεις της προόδου και της οπισθοδρόμησης αναμετριούνται στις εκλογές της Κυριακής 12.4. σε μια κρίσιμη μάχη. Το σκοταδιστικό καθεστώς του τραμπο-πουτιν-άκια Ορμπαν αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο ήττας από τις συνασπισμένες δυνάμεις της προοδευτικής αντιπολίτευσης υπό τον Πέτερ Μάγιαρ.

Είναι από εκείνες τις φορές που διακρίνεται καθαρά ότι υπάρχει κάποιο διπολικό σχήμα που διατρέχει το γίγνεσθαι και κρίνει τις εξελίξεις, κάτι σαν αγώνας καλού και κακού, φωτός και σκότους, αλήθειας και ψέματος, θάρρους και φόβου. Αυτές τις φορές οι κοινωνικές δυνάμεις στοιχίζονται με τη μία ή την άλλη πλευρά ανάλογα με τις ροπές τους. Η αναμέτρησή τους θα κρίνει την πρόοδο ή οπισθοδρόμηση κοινωνιών, εθνών, πολιτισμών, ακόμα και ατόμων, ναι και ατόμων. Γιατί αυτός ο αγώνας γίνεται και μέσα μας.

Δεν ξέρω αν η διπολικότητα είναι ένα σχήμα που διατρέχει το γίγνεσθαι σε όλα τα επίπεδα του γίγνεσθαι, από μακροκοσμικά μέχρι μικροσκοπικά, αλλά βάσει της ομοιογένειας των κανόνων (όπου ό,τι συμβαίνει κάπου, συμβαίνει ανάλογα παντού) υποθέτω πως αυτό συμβαίνει.

Η "σιωπηλή επανάσταση"

Κι όμως υπάρχουν θετικές εξελίξεις στις κοινωνίες μας. 

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι προσπαθούν να αποκτήσουν καλύτερη συνείδηση του εαυτού τους μέσω διαφόρων μορφών ψυχοθεραπείας. 

Όλο και περισσότεροι γονείς αφουγκράζονται τις ανάγκες των παιδιών τους, αντί να τους επιβάλλουν εξωτερικά πρότυπα με το ζόρι.

Όλο και περισσότεροι πατέρες μένουν κοντά στα παιδιά τους και τα μεγαλώνουν μαζί με τις μητέρες. 

Όλο και περισσότερα διαζύγια γίνονται συναινετικά, χωρίς βίες και δράματα, με τους γονείς να συνεργάζονται για το καλό των παιδιών.

Όλο και περισσότερο η σχέση ανδρών και γυναικών γίνεται ισότιμη, ενώ διευρύνεται και η αναγνώριση άλλων μορφών σχέσεων και φυλετικών προσδιορισμών.

Ολα αυτά τα θετικά γίνονται στο πεδίο των προσωπικών σχέσεων και της ιδιωτικής ζωής, αλλάζοντας "υπογείως" και διακριτικά τη δημόσια ζωή, χωρίς εμφανείς και διακριτές αλλαγές σε αυτήν. Η "δημόσια ζωή" παραμένει εγκλωβισμένη σε σχήματα αδρανή, παλαικομματικά, ξεπερασμένα, ασχημονούντα, βλακώδη, άδικα, αναξιοκρατικά, βάρβαρα και βορβορώδη. 

Η "σιωπηλή επανάσταση" που λαμβάνει χώρα στον ιδιωτικό χώρο δεν μπορεί να πάει πολύ μακριά αν δεν μεταφερθεί και στον δημόσιο χώρο. Το κακό που επικρατεί εκεί, απειλεί και τις ιδιωτικές μας ζωές.

νεολαΐστικο όραμα

Να είσαι νέος πολιτικοποιημένος χωρίς φανατισμό, με ευαισθησία και κρίση, να εξετάζεις τα προβλήματα και να αγωνίζεσαι για λύσεις ακούγεται σπάνιο. Μοιάζει με ίδιον μεσήλικα η σωφροσύνη. Όμως, αυτή είναι που χρειάζεται σήμερα με τους τρελούς που μπλέξαμε. Και ένα τέτοιο κίνημα νεολαίας απαιτείται. Να αγωνιστεί για μια δημοκρατική ενοποιημένη ευρωπαϊκή ομοσπονδία, ανάχωμα στους ΤραμποΠουτινοΝετανιάχους, στους κεταμινομανείς τεχνοκαπιτάλες, στους ασύδοτους ολιγάρχες, στους ακροδεξιούς νεοφασίστες.

Οραματίζομαι έναν νέο "Ρήγα Φεραίο" που θα έχει ξεκόψει από αριστερά κατάλοιπα και θα σηκώσει ψηλά τη σημαία του κοινωνικού φιλελευθερισμού, μαζί με άλλα ευρωπαϊκά κινήματα, ενωμένα στο όραμα της ομόσπονδης Ευρώπης.

ΥΓ. Θυμήθηκα τον "Ρήγα Φεραίο", την νεολαία του ΚΚΕ εσωτερικού, γιατί ήταν η μόνη που κράτησε μια λεπτή ισορροπία κι επέδειξε μια σχετική σωφροσύνη στα φανατισμένα χρόνια της μεταπολίτευσης με τα εύκολα συνθήματα.

Πολιτισμός και ελευθερία χρόνου

Τα μεγάλα έργα και επιτεύγματα της ανθρωπότητας εμφανίζονται μέσα από την ελευθερία του χρόνου, όταν οι άνθρωποι αποδεσμεύονται από το μαγγανοπήγαδο της καθημερινότητας και τον αγώνα για την εξασφάλιση των στοιχειωδών. Οι τροφοσυλλεκτικές φυλές που ζουν σε σκληρές συνθήκες έχουν βέβαια κι αυτές πολιτισμό, αλλά είναι τόσος όσος να ανταποκρίνεται σε στοιχειώδεις πνευματικές ανάγκες του ανθρώπου. Τα πρώτα σημάδια πιο σύνθετου πολιτισμού εμφανίστηκαν όταν παρήχθη ελεύθερος χρόνος, είτε μέσω της καλλιέργειας της γης, της τεχνογνωσίας και των εργαλείων, είτε μέσω των σκλάβων (ως εργαλείων). Σήμερα, ο ελεύθερος χρόνος που διαθέτουμε έχει περιοριστεί κατά έναν οξύμωρο τρόπο. Ενώ θα έπρεπε να έχουμε περισσότερο χρόνο με όλα αυτά τα πρωτοφανή ψηφιακά μέσα, έχουμε λιγότερο. Είμαι περίεργος τι θα συμβεί με τη χρήση της Ai. Κανονικά θα έπρεπε να απελευθερώσει τόσο πολύ χρόνο από πρακτικά ζητήματα που οι άνθρωποι να μεγαλουργήσουν στα πολιτιστικά και άλλα πνευματικά πεδία. Θα μπορούσε όντως η Ai να αποτελέσει τέτοια ευκαιρία, αν χρησιμοποιόταν προς αυτήν την κατεύθυνση. Είναι καθαρά θέμα πολιτικής επιλογής και επιβολής. Αλλά ποιος έχει χρόνο τώρα να ασχολείται με την πολιτική.