Ανίσχυρη ήπια ισχύς

Ακόμη μια φορά που μυριάδες βιβλία, έργα, παραστάσεις, ταινίες, ομιλίες, εκθέσεις, συναυλίες, κλπ. δεν έχουν καταφέρει να αποτρέψουν φαινόμενα σαν τον Τραμπ, όπως δεν τα κατάφεραν με τον Χίτλερ.

Ακόμη μια φορά που η ήπια ισχύς (aka πολιτισμός) σαρώνεται από την επίδειξη ωμής ισχύος.

Μήπως γιατί παρέμεινε ήπια κι άφησε τα κουμάντα στους πλούσιους και ισχυρούς (που είχαν τον πολιτισμό για να στολίζουν τα σαλόνια τους);

Ευτελισμός βραβείων

Όταν οι σκοπιμότητες καθορίζουν τις βραβεύσεις, τα βραβεία χάνουν την αξία τους. Αυτό συνέβη με το Νόμπελ ειρήνης που δόθηκε στη Ματσάδο. Οι Νορβηγοί ήθελαν να κάνουν ντρίπλα στον Τραμπ, που τους πίεζε να πάρει το βραβείο, και το έδωσαν σε κάποια δικιά του, για να μην αντιδράσει. Έπεσαν έξω, όπως αποδείχτηκε. Και μείωσαν την αξία του βραβείου τους. Υποτίθεται ότι τα Νόμπελ είναι τα πιο ακριβοδίκαια βραβεία. Εκεί βρίσκεται η αξία τους. Όχι στα λεφτά που δίνουν.

Έχουμε δει μια σειρά βραβείων να γίνονται έρμαια σκοπιμοτήτων έτσι που πια δεν μετράει αν κάποια ταινία βραβεύθηκε στις Κάνες ή αν ένα βιβλίο πήρε το Booker. Αντε ψάξε να βρεις τώρα τι αξίζει σε έναν τέτοιο ορυμαγδό πληθώρας έργων. Μόνο μεταξύ μας και με άτομα που εμπιστευόμαστε την κρίση τους μπορεί να βρούμε κάποια άκρη.

Εντωμεταξύ πολλά έργα που αξίζουν θα τα φάει η μαρμάγκα, εννοείται. 

Εμπειρία και κριτική

Όταν κρίνεις κάτι, μια ταινία, μια παράσταση, ένα βιβλίο, έναν πολιτικό, ένα γεγονός, μια κατάσταση, κλπ., μπαίνουν σε εφαρμογή όλα όσα έχεις καταλάβει για τον εαυτό σου και τον κόσμο. Αν δεν έχεις δουλέψει το μέσα σου, αν δεν έχεις ψαχτεί βαθιά και δεν έχεις ψάξει κάποια ουσιώδη σχέση με τον κόσμο, τότε τα κριτήριά σου (και τα γούστα σου) θα είναι ανάλογα ρηχά και ανούσια.

Η κρίση και η κριτική δεν αποκτούν βάρος και ουσία από διαβάσματα, σινεφιλίες, φιλολογίες, κλπ. Θέλουν βουτιά στα βαθιά, εμπειρία ζωής, αναμέτρηση με την αλήθεια, πόνο και κατάθεση ψυχής.

Η ομορφιά σαν παύση

Η ομορφιά μοιάζει με παύση

Σταματάς και κοιτάζεις

Κάτι τέλειο και τελειωμένο

Δεν χρειάζεται χρόνο για να γίνει

Ούτε δρόμο για να το φτάσεις

Είναι εκεί μπροστά σου. 

Γενναιότητα φιλοσοφίας

Δεν έχω τόσο θέμα με τους ανόητους. Τόσο τους κόβει. Το θέμα είναι με όσους έχουν καταλάβει και σιωπούν. Υποθέτω από φόβο. Μπορεί να νιώθουν μόνοι και αδύναμοι. Ποιος θα κάνει το πρώτο βήμα να μιλήσει; Να νιώσουν ότι υπάρχει κι άλλος σαν αυτούς; Ποιος άλλος από εμένα, που έχω καταλάβει; (Αν έχω καταλάβει κάτι). Ερώτημα που αφορά κάθε έναν από εμάς που έχουμε καταλάβει (έστω κάτι) και σιωπούμε.

Ο ένας που βγαίνει μπροστά, κινεί την ιστορία. Από πού μπορεί να αντλήσει, όμως, αυτήν την υπερβάλλουσα δύναμη που απαιτείται; Από τους άλλους δεν γίνεται. Αυτούς άλλωστε πρέπει να ξεπεράσει. Αυτοί τον κρατούν στον φόβο. Ο ένας μπορεί μόνο σε επαφή με το Εν, το Όλον Εν Αυτώ και πηγή των Πάντων, να αντλήσει δύναμη. Πώς ερχόμαστε όμως σε επαφή με Αυτό; Οι θρησκείες πια δεν πείθουν. Εδώ είναι που μπαίνει στο παιχνίδι η Φιλοσοφία. Χωρίς φιλοσοφική σκέψη που μας φέρνει σε επαφή με το Όλον είμαστε ευάλωτοι στον φόβο. Να γιατί σήμερα έχουμε επέλαση του σκοταδισμού και επικράτηση του φόβου. Γιατί  υστερούμε στην απαιτούμενη φιλοσοφία.

Η ΜΑΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ

Βγήκε πάλι σήμερα για ψωμί

Στηριγμένη στο μπαστούνι της

Ξεπροβάλει απ την πόρτα

"Δόξα σοι ο Θεός" 

Ακόμη ένα πρωί

Όρθια τη διαβαίνει

"Μόνο μην πλαγιάσω" 

Καλημερίζει τον δρόμο

Με βήματα μετρημένα

Την άσφαλτο πατάει

Τον "θάνατον πατήσασα".

σύγχρονος ηρωισμός ή χέστες για ένα like

Θαυμάζω τον ηρωισμό αυτού του κοριτσιού, όπως και κάθε ανθρώπου που σηκώνει το ανάστημά του απέναντι στις δικτατορίες, τόσο του σήμερα (όπως στη Ρωσία, στο Ιράν, κλπ) όσο και του χθες (όπως στην εξέγερση του Πολυτεχνείου - μέρα που είναι). Αναρωτιέμαι πού έγκειται ο ηρωισμός ημών που ζούμε στις σύγχρονες δημοκρατίες. (Παρακάμπτω όσους λένε ότι έχουμε χούντα, γιατί δεν έχουν ζήσει σε χούντα να δουν. Ας πάνε στη Ρωσία να τα πούνε αυτά). Σκέφτομαι ότι ηρωισμός σε εμάς είναι να λέμε την αλήθεια ακόμη κι αν αυτή μας κοστίσει σε likes, αν μας στερήσει followers, αν μας αποκόψει από παρέες, αν μας κόψει επιδοτήσεις και διακρίσεις. Μικρό το κόστος μπροστά σε αυτούς που παίζουν το κεφάλι τους στις (πραγματικές) χούντες. Κι όμως δεν το τολμάμε. Έχουμε γίνει "χέστες" για ένα like.