Η αφόρητη μοναξιά

Η ανάγκη της κοινωνικότητας, της παρέας, της συντροφιάς και της αγκαλιάς είναι τόσο μεγάλη που συμβαίνει να μικραίνουμε τους εαυτούς μας για να μη μείνουμε μόνοι.

Πολλά από αυτά που κάνουμε οφείλονται σε αυτήν την ανάγκη. Μπαίνουμε σε ομάδες κι εντασσόμαστε σε σχήματα, χωρίς αναγκαστικά να πιστεύουμε σε όσα πρεσβεύουν, αρκεί να ξεγελάνε το αίσθημα της μοναξιάς. Είναι αφόρητο.

Υπηρετώντας κάτι ανώτερο

Όταν υπηρετείς κάτι ανώτερο, τότε οι αντοχές σου αυξάνονται, το μυαλό σου καθαρίζει, ξεχωρίζεις το ασήμαντο από το σημαντικό, δεν χαλιέσαι με το παραμικρό, στοχεύεις καθαρά στο μεγάλο που υπηρετείς. Όχι στο μεγάλο εγώ σου. Αυτό είναι η αδυναμία σου, όχι η δύναμή σου. Ούτε στα παιδιά σου, σαν προέκταση του εγώ σου. Ό,τι σε κρατάει κλειστό στον μικρόκοσμό σου, έχει περιορισμένες δυνατότητες. Η δύναμη είναι του σύμπαντος κόσμου, όχι δική σου, οπότε συνδεδεμένος με το άπειρο αυτού μπορείς να αντλήσεις έξτρα δύναμη από την απεραντοσύνη του.

Ο πολύς κόσμος και οι λίγοι της σκέψης

Ο πολύς κόσμος δεν έχει μυαλό για τα μεγάλα θέματα της ανθρωπότητας. Έχει ανάγκες που τον τρέχουν και δεν του μένει χρόνος. Αυτά είναι για τους λίγους που τα μεγάλα θέματα είναι για αυτούς ανάγκη να λυθούν. Χωρίς αυτούς οι πολλοί πάνε στα τυφλά. Χωρίς τους πολλούς, οι λίγοι δεν έχουν να φάνε. Οι μεν χρειάζονται τους δε.

Είναι καλό να ξεχωρίζουμε ποιοι είναι για ποια δουλειά και να μην τα μπερδεύουμε. Να γίνονται τα μεγάλα μυαλά υπάλληλοι και τα μικρά να είναι στην εξουσία.

Δεν εισηγούμαι μιαν άλλη εξουσιαστική δομή, αλλά έναν σωστό καταμερισμό εργασίας.

Η ερμηνεία λυτρώνει

Για τον άνθρωπο είναι πολύ σημαντικό να ερμηνεύει όσα του συμβαίνουν, όπως είναι σημαντικό και να ερωτεύεται. Όταν έχει παιδέματα στον έρωτα και βρίσκει την ερμηνεία τους, τότε αυτά τον παιδεύουν λιγότερο. Όταν μένουν σκοτεινά, τον βυθίζουν στο σκοτάδι. Η ερμηνεία λυτρώνει!

Η διεθνής των εξαιρετικών ατόμων

 Έχουμε κάποιες εικόνες για τα διάφορα έθνη   που μπορεί να έχουν κάποια βάση σαν γενικά χαρακτηριστικά αλλά δεν χαρακτηρίζουν τους πάντες. Υπάρχουν παντού άτομα που ξεφεύγουν από αυτούς τους γενικόλογους χαρακτηρισμούς και ξεχωρίζουν από το φόντο με μια ποιότητα διακριτή, η οποία έχει κάποια δικά της κοινά χαρακτηριστικά (ειλικρίνεια και εντιμότητα, ήθος και ομορφιά, εξυπνάδα και καλοσύνη, τόλμη και γενναιότητα). Αυτά τα ξεχωριστά άτομα απαρτίζουν, τρόπον τινα, μια δική τους άτυπη διεθνή, την οποία θα ήθελα να υπηρετήσω. Αντί για τη διεθνή της εργατικής τάξης, να αγωνιστώ για τη διεθνή των εξαιρετικών ατόμων.

το μυαλό σαν αλφάδι

Ό,τι κι αν μου συμβαίνει, το μυαλό μου βρίσκει τρόπο να το εξισορροπεί με ανακατατάξεις ερμηνειών και αποφάσεων, έτσι που σκέφτομαι ότι τελικά δεν είναι αυτές που μετράνε αλλά η επίτευξη της ισορροπίας: αυτή αποτελεί τη σταθερά στην οποία τείνουν οι σκέψεις που ρέουν στο μυαλό μου, όπως το υγρό στο αλφάδι του αρχιμάστορα.

Για όσα χάθηκαν

Κάθε έρωτας έχει τη δική του ζωή. Γεννιέται με το πρώτο φιλί. Μωρό νεογέννητο ακόμη θα δοκιμαστεί. Μπορεί να πεθάνει πρόωρα ή να αντέξει, να μεγαλώσει, να φτιάξει τη δική του ιστορία, τις περιπέτειες, τις χαρές και λύπες, τα έργα και τις ημέρες του. Πόσες μέρες έχει ο καθένας, είναι στο γραμμένο του. Πεθαίνει με τον χωρισμό, άλλοτε σε βαθειά γεράματα από φυσικό θάνατο των ερωτευμένων, άλλοτε στην πορεία από δοκιμασίες που δεν άντεξε, κι άλλοτε βίαια, πάνω στον ανθό του, που δεν κάρπισε. Τόσο ήταν να ζήσει. Κάθε έρωτας που τελειώνει είναι ένας θάνατος.