Η "σιωπηλή επανάσταση"

Κι όμως υπάρχουν θετικές εξελίξεις στις κοινωνίες μας. 

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι προσπαθούν να αποκτήσουν καλύτερη συνείδηση του εαυτού τους μέσω διαφόρων μορφών ψυχοθεραπείας. 

Όλο και περισσότεροι γονείς αφουγκράζονται τις ανάγκες των παιδιών τους, αντί να τους επιβάλλουν εξωτερικά πρότυπα με το ζόρι.

Όλο και περισσότεροι πατέρες μένουν κοντά στα παιδιά τους και τα μεγαλώνουν μαζί με τις μητέρες. 

Όλο και περισσότερα διαζύγια γίνονται συναινετικά, χωρίς βίες και δράματα, με τους γονείς να συνεργάζονται για το καλό των παιδιών.

Όλο και περισσότερο η σχέση ανδρών και γυναικών γίνεται ισότιμη, ενώ διευρύνεται και η αναγνώριση άλλων μορφών σχέσεων και φυλετικών προσδιορισμών.

Ολα αυτά τα θετικά γίνονται στο πεδίο των προσωπικών σχέσεων και της ιδιωτικής ζωής, αλλάζοντας "υπογείως" και διακριτικά τη δημόσια ζωή, χωρίς εμφανείς και διακριτές αλλαγές σε αυτήν. Η "δημόσια ζωή" παραμένει εγκλωβισμένη σε σχήματα αδρανή, παλαικομματικά, ξεπερασμένα, ασχημονούντα, βλακώδη, άδικα, αναξιοκρατικά, βάρβαρα και βορβορώδη. 

Η "σιωπηλή επανάσταση" που λαμβάνει χώρα στον ιδιωτικό χώρο δεν μπορεί να πάει πολύ μακριά αν δεν μεταφερθεί και στον δημόσιο χώρο. Το κακό που επικρατεί εκεί, απειλεί και τις ιδιωτικές μας ζωές.