ό,τι προλάβαμε διαρκεί

Ήθελα να πάω στον δρυμό της Δαδιάς, δεν τον πρόλαβα. 

Ελπίζω να προλάβω το φαράγγι του Βίκου, τους καταρράκτες της Σαμοθράκης, τα κρυστάλλινα νερά στους Παξούς, την αμμουδιά της Ελαφόνησου. 

Πρόλαβα να βουτήξω στις βάθρες του Ολύμπου, να ευχηθώ πεφταστέρια σε νύχτες χωρίς ηλεκτρικό, να μαγευτώ από τη Σαντορίνη πριν απομαγευτεί, να κοιμηθώ κάτω από τα αλμυρίκια στον Κομμό, να κυλιστώ γυμνός στην άμμο της Αντίπαρου, να ξεπλυθώ στην πηγή της Αγίας Πακού στον Γαλισσά. 

Πάνε όλα αυτά, χάθηκαν. Όπως οι πυγολαμπίδες που έβγαιναν κάθε βράδυ στης γιαγιάς μου που παίζαμε μικροί. Δεν εμφανίστηκαν ποτέ ξανά. Όμως τις είδα. Έπαιξα μαζί τους. Τις πρόλαβα. 

Δεν μένει τίποτα, τελικά. 

Μόνο ό,τι έχουμε προλάβει να ζήσουμε διαρκεί.

Σέρνω την πέτρα

Μεγάλη πέτρα

Με φόρτωσες, πατέρα

Βαριά από χρησμούς άλυτους

Κρίματα προγόνων

Κόμπους δεμένους 

Έλυσα κάποιους, λίγους

Έφτασα όσο μπόρεσα μακριά 

Σέρνοντας τη στα πόδια μου 

Τρίφτηκε

Λιγότερη να την παραδώσω 

Πιο ελαφριά και λεία.

Η μεγάλη έκρηξη

Κοιμήθηκα βαθειά, για ώρες. Το σώμα μου με ξύπνησε, μόνο του. Κάποιο λάθος σκέφτηκα. Είναι ακόμη νωρίς. Δεν ήταν. Η ώρα ήταν η σωστή. Αυτό ήξερε. Είμαι το σώμα μου, και δεν το ξέρω.
Μένω για λίγο ακίνητος στο στρώμα να το νιώσω. Γίνομαι το σώμα μου. Μια μεμβράνη που με διαχωρίζει από το φως της μέρας που με περιβάλλει, τους ήχους που ακούω, τον αέρα που ανασαίνω. Είμαι σχεδόν άυλος. Αδιόρατος σαν άχρωμη, ζελεδένια μέδουσα στη θάλασσα. Νερένιος μες στο νερό. Μόνο μια μεμβράνη. Κι ένας παλμός μέσα μου. Καρδούλα ασχημάτιστου εμβρύου. Όσο κοιμόμουν, καμία ύλη. Άυλος, εντελώς. Τώρα άυλος, σχεδόν. Αυτό το σχεδόν είμαι εγώ. Μια ελάχιστη διαφοροποίηση του τίποτα. Μια αδιόρατη παρέκκλιση από το μηδέν και νάμαι! Εγώ. Που μπορεί και να χαθώ ανά πάσα στιγμή, με μια αντίστροφη αδιόρατη παρέκκλιση στο τίποτα. Να κρατήσω αυτήν την αίσθηση. Μη βιαστώ να σηκωθώ. Να νιώσω λίγο ακόμη την αιθέρια υφή μου, πριν σκληρύνει το δέρμα μου και γίνει σκεύος στιβαρό, γεμάτο περιεχόμενα που με προσδιορίζουν. Όμως είναι αδύνατον. Αυτή η στιγμή διαρκεί απειροελάχιστα. Σύντομα, σκέψεις και ανάγκες με κατακλύζουν. Το μόνο που προλαβαίνω να σκεφτώ είναι μήπως κάπως έτσι συνέβη και τη στιγμή της μεγάλης έκρηξης, που λένε.

Έχουμε να πούμε

Κάποιοι λένε ότι "έχουν ειπωθεί όλα" κι ότι εμείς απλά κάνουμε σχόλια ή δίνουμε ερμηνείες. Εγώ πάλι νομίζω ότι έχουν ειπωθεί ελάχιστα κι ότι έχουμε γεμίσει φλυαρίες.

Με αφορμή τον Σαίξπηρ

Ξαναδιαβάζω Σαίξπηρ. Μαεστρία του λόγου. Λόγος εικονοπλάστης, ταξιδευτής. Τότε που ακόμα και οι ζωγραφιές ήταν σπάνιες, το θέατρό του σε ταξίδευε. Τώρα που οι οθόνες μας κατακλύζουν,  ο λόγος δεν χρειάζεται να σε ταξιδεύει. Έτσι στο θέατρο συνέβη αυτή η μετατόπιση από τον λόγο στην εικόνα. Γι αυτό βλέπουμε συχνά παραστάσεις εικαστικά πλούσιες, με φτωχό λόγο (ή και χωρίς κανέναν λόγο...να γίνουν).

Α(ει)κίνητος

Έφτασα εκεί
Που ήθελα να φτάσω
Θα αδειάσω τις βαλίτσες μου
Θα τοποθετήσω τις σκέψεις μου στα φύλλα των δένδρων
Θα ακουμπήσω τις έγνοιες μου στα κυματάκια του γιαλού
Και δε θα κάνω άλλα σχέδια
Θα μείνω εδώ
Να νιώσω το κενό του χρόνου
Χωρίς να το γεμίζω ετοιμασίες
(Σκέφτηκα ενώ ετοίμαζα τα πράγματά μου για Φολέγανδρο)

το πρόβλημα με την πρόσληψη της πραγματικότητας

Το κύριο πρόβλημα με τους συνανθρώπους μας είναι η πρόσληψη της πραγματικότητας. Όλο αυτό που συμβαίνει με τους "ψεκ", τους "αγανακτισμένους", τους "αντιεμβολιαστές", τους "φιλοπουτινιστές", κλπ., συνοψίζεται στην άρνηση της πραγματικότητας. Οι άνθρωποι αρνούνται την πραγματικότητα γιατί δεν την αντέχουν. Βάζουν φίλτρα προστασίας. Υιοθετούν βολικά ψεύδη. Κάνουν οτιδήποτε για να μείνουν στο κουκούλι τους. Δεν μπορούνε το φως. Κουλουριάζονται, βγάζουν αγκάθια και τσιμπάνε. Είναι μάταιο να τους παρουσιάζεις στοιχεία και ντοκουμέντα για να τους πείσεις. Είναι αυτά που φοβούνται περισσότερο.