έρωτας σπάνιος σαν το χρυσάφι

 Ο έρωτας είναι σπάνιος σαν το χρυσάφι, αλλά, όπως αυτό, στηρίζει τις συναλλαγές, που αλλιώς δεν θα είχαν αξία. Πίσω από τη γκρίζα καθημερινότητα η χρυσή του φλόγα καίει μέσα μας κρυφά, δίνοντάς μας ενέργεια να βγάλουμε τη μέρα, μέχρι ο έρωτας να λάμψει τις ζωές μας, έστω για λίγο, έστω αργά.

Σε αυτή που δεν έχει έρθει ακόμα

Σε αυτήν που δεν έχει έρθει ακόμα

γλυκόλογα ψυθιρίζω

μονάχος μου στο στρώμα

με χάδια την κοιμίζω.

Αυτή που ξαπλώνει τώρα μόνη

έχει τα λόγια μου αγκαλιά 

τα χάδια μου σεντόνι 

μα δεν το ξέρει ακόμη. 

το σπίτι

Τυχεροί 

όσοι έχουν ένα σπίτι να γυρίζουν, 

να βγάζουν τα κλειδιά, να ανοίγουν 

και να λένε έφτασα.

φωλιά φτιάχνει πουλί

 

Βλέπω ένα πουλί να φτιάχνει μια περίτεχνη φωλιά και σκέφτομαι, μα πώς του ήρθε, ποιος του το έμαθε, και τότε αντιλαμβάνομαι ότι η φωλιά δεν είναι κάτι ξεχωριστό από το πουλί, πάνε μαζί, δεν τη φτιάχνει το πουλί, το φτιάχνει και αυτή. Κάθε ιδιαίτερη φωλιά και ένα άλλο είδος πουλιού.

Όλα στη φύση είναι αλληλένδετα, το ένα γεννάει το άλλο, πλέκονται συνάμα και εξελίσσονται ταυτόχρονα, δίνοντας διαφορετικές μορφές πάνω στον ίδιο καμβά, παραλλαγές μιας αδιαίρετης ενότητας.

Μόνο ο άνθρωπος διαφοροποιείται, κρατάει απόσταση, βλέπει, σχεδιάζει, κατασκευάζει, αστοχεί, κακοποιεί, μετανιώνει, διορθώνει, σκέφτεται.

Κάνουμε λάθος όταν μεταφέρουμε δικούς μας μηχανισμούς στην εξήγηση των συμβάντων του φυσικού κόσμου και πιστεύουμε ότι τα άλλα όντα λειτουργούν σαν εμάς. Σε αυτήν την παρεξήγηση συντελούν πλείστες "ανθρωπομορφικές" εικόνες ζώων που κατακλύζουν τις οθόνες και τους αποδίδουν ανθρώπινες ιδιότητες, προς τέρψη των θεατών. Χρειάζεται μια απο-ανθρωποποίηση των ζώων που να αποδώσει την ακατάληπτη ενότητα του μυστηρίου της φύσης (τους).

στον έναστρο ουρανό

Κοιτάζω τον έναστρο ουρανό και γίνομαι ένας κόκκος άμμου χωρίς χαρακτήρα, καμιά ιστορία και κανένα ηλιοβασίλεμα δεν με έχει χαράξει, τον παφλασμό του απείρου ακούω βουβός, χωρίς λιγμό για απώλειες ούτε χαρές για νίκες, ελεύθερος από ενοχές και άδειος από προσμονές, γυμνός σαν τίποτα, γεμάτος σαν όλα.

Φρέσκο χώμα η ειρήνη

Της αγάπης ο σπόρος

Φυτρώνει κι ανθίζει

Σε εύφορα μέρη

Φρέσκο χώμα η ειρήνη

Που τη βία εξοριζει

Και δεν υποφέρει

Η πρωινή φλυαρία των σπουργιτιών

Στο πυκνόφυλλο δέντρο κρυμμένα τα σπουργίτια στη φωλιά τους τιτιβιζουν ασταμάτητα καθώς χαράζει ο ήλιος κι αυτά λένε στην ομήγυρη τα όνειρα που είδαν τη νύχτα πριν πετάξουν στο φως.