Εμπειρία και κριτική

Όταν κρίνεις κάτι, μια ταινία, μια παράσταση, ένα βιβλίο, έναν πολιτικό, ένα γεγονός, μια κατάσταση, κλπ., μπαίνουν σε εφαρμογή όλα όσα έχεις καταλάβει για τον εαυτό σου και τον κόσμο. Αν δεν έχεις δουλέψει το μέσα σου, αν δεν έχεις ψαχτεί βαθιά και δεν έχεις ψάξει κάποια ουσιώδη σχέση με τον κόσμο, τότε τα κριτήριά σου (και τα γούστα σου) θα είναι ανάλογα ρηχά και ανούσια.

Η κρίση και η κριτική δεν αποκτούν βάρος και ουσία από διαβάσματα, σινεφιλίες, φιλολογίες, κλπ. Θέλουν βουτιά στα βαθιά, εμπειρία ζωής, αναμέτρηση με την αλήθεια, πόνο και κατάθεση ψυχής.

Η ομορφιά σαν παύση

Η ομορφιά μοιάζει με παύση

Σταματάς και κοιτάζεις

Κάτι τέλειο και τελειωμένο

Δεν χρειάζεται χρόνο για να γίνει

Ούτε δρόμο για να το φτάσεις

Είναι εκεί μπροστά σου. 

Γενναιότητα φιλοσοφίας

Δεν έχω τόσο θέμα με τους ανόητους. Τόσο τους κόβει. Το θέμα είναι με όσους έχουν καταλάβει και σιωπούν. Υποθέτω από φόβο. Μπορεί να νιώθουν μόνοι και αδύναμοι. Ποιος θα κάνει το πρώτο βήμα να μιλήσει; Να νιώσουν ότι υπάρχει κι άλλος σαν αυτούς; Ποιος άλλος από εμένα, που έχω καταλάβει; (Αν έχω καταλάβει κάτι). Ερώτημα που αφορά κάθε έναν από εμάς που έχουμε καταλάβει (έστω κάτι) και σιωπούμε.

Ο ένας που βγαίνει μπροστά, κινεί την ιστορία. Από πού μπορεί να αντλήσει, όμως, αυτήν την υπερβάλλουσα δύναμη που απαιτείται; Από τους άλλους δεν γίνεται. Αυτούς άλλωστε πρέπει να ξεπεράσει. Αυτοί τον κρατούν στον φόβο. Ο ένας μπορεί μόνο σε επαφή με το Εν, το Όλον Εν Αυτώ και πηγή των Πάντων, να αντλήσει δύναμη. Πώς ερχόμαστε όμως σε επαφή με Αυτό; Οι θρησκείες πια δεν πείθουν. Εδώ είναι που μπαίνει στο παιχνίδι η Φιλοσοφία. Χωρίς φιλοσοφική σκέψη που μας φέρνει σε επαφή με το Όλον είμαστε ευάλωτοι στον φόβο. Να γιατί σήμερα έχουμε επέλαση του σκοταδισμού και επικράτηση του φόβου. Γιατί  υστερούμε στην απαιτούμενη φιλοσοφία.

Η ΜΑΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ

Βγήκε πάλι σήμερα για ψωμί

Στηριγμένη στο μπαστούνι της

Ξεπροβάλει απ την πόρτα

"Δόξα σοι ο Θεός" 

Ακόμη ένα πρωί

Όρθια τη διαβαίνει

"Μόνο μην πλαγιάσω" 

Καλημερίζει τον δρόμο

Με βήματα μετρημένα

Την άσφαλτο πατάει

Τον "θάνατον πατήσασα".

σύγχρονος ηρωισμός ή χέστες για ένα like

Θαυμάζω τον ηρωισμό αυτού του κοριτσιού, όπως και κάθε ανθρώπου που σηκώνει το ανάστημά του απέναντι στις δικτατορίες, τόσο του σήμερα (όπως στη Ρωσία, στο Ιράν, κλπ) όσο και του χθες (όπως στην εξέγερση του Πολυτεχνείου - μέρα που είναι). Αναρωτιέμαι πού έγκειται ο ηρωισμός ημών που ζούμε στις σύγχρονες δημοκρατίες. (Παρακάμπτω όσους λένε ότι έχουμε χούντα, γιατί δεν έχουν ζήσει σε χούντα να δουν. Ας πάνε στη Ρωσία να τα πούνε αυτά). Σκέφτομαι ότι ηρωισμός σε εμάς είναι να λέμε την αλήθεια ακόμη κι αν αυτή μας κοστίσει σε likes, αν μας στερήσει followers, αν μας αποκόψει από παρέες, αν μας κόψει επιδοτήσεις και διακρίσεις. Μικρό το κόστος μπροστά σε αυτούς που παίζουν το κεφάλι τους στις (πραγματικές) χούντες. Κι όμως δεν το τολμάμε. Έχουμε γίνει "χέστες" για ένα like.

επαναξιολόγηση

Ο κόσμος διαμορφώνεται από τους νικητές, αυτούς που τα καταφέρνουν, που πάνε μπροστά, δημιουργούν, διακρίνονται, ηγούνται. Αν δούμε το γενικό αποτέλεσμα και το προς τα πού πάει σήμερα ο κόσμος μας, διαπιστώνουμε ένα προβληματάκι που γεννάει δεύτερες σκέψεις. Μήπως οι επιτυχημένοι δεν αξίζουν τα πρωτεία; Μήπως οι loosers θα τα κατάφερναν καλύτερα; Μήπως χρειάζεται να επαναξιολογήσουμε τα αξιολογικά μας κριτήρια;

Ασύμμετρα χτυπήματα, καθαρό κακό.

Αυτό που έκανε η Χαμάς στις 7. Οκτωβρίου δεν δικαιολογείται από καμία ιστορία καταπίεσης των Παλαιστινίων. Αυτό που έκανε (και κάνει) το Ισραήλ στη Γάζα δεν δικαιολογείται από τις 7. Οκτωβρίου. Αμφότερα είναι ασύμμετρα χτυπήματα υπερβάλουσας βίας. Ο καθένας έχει να λέει για τον άλλο που τον προκάλεσε, όμως η ασυμμετρία της αντίδρασης δεν χωράει καμία δικαιολογία. Μοιάζει με βιασμό γυναίκας επειδή προκάλεσε. Καθαρό παράδειγμα η επίθεση των Ρώσων στην Ουκρανία.

Πάντα υπάρχουν αιτίες ερεθισμού κάποιας αντίδρασης, όμως όταν αυτή υπερβαίνει την αλληλουχία αίτιου αιτιατού εισάγει την καθαρή βία κι αποτελεί ξεκάθαρο κακό που πρέπει να καταδικάζεται απερίφραστα.

Πώς όμως μπορούμε να μετράμε αυτήν την αλληλουχία αίτιου αιτιατού και να ξέρουμε πότε παραβιάζεται; Νομίζω ότι δεν είναι ακριβώς δική μας επιλογή. Αποτελεί μάλλον αισθητικό (και αισθητηριακό) φαινόμενο. Συνωνυμεί τη συμμετρία της φύσης και των άστρων. Αυτή μας διακατέχει γιατί κυβερνά τα πάντα ως ρυθμιστής της κοσμικού γίγνεσθαι, που γέννησε και εμάς. Οτιδήποτε παραβιάζει τη συμμετρία δράσης αντίδρασης που ρυθμίζει τον κόσμο μας είναι απόκοσμο, ξένο, εχθρικό. Το νιώθουμε ενστικτωδώς. Το βλέπω στα παιδιά. Μου το δείχνει καθημερινά η μικρή μου κόρη.

Οι αλλοιώσεις που υφιστάμεθα στην πορεία μπορεί να φθείρουν αυτήν την αίσθηση και να φτάνουμε στο σημείο να δικαιολογούμε την εισβολή στην Ουκρανία, την 7. Οκτωβρίου και την ισοπέδωση της Γάζας. Όσοι, όμως, έχουμε ακόμα "σώας τας φρένας" πρέπει να κρατήσουμε ψηλά όσο μπορούμε τον "χρυσού κανόνα" του μέτρου των πραγμάτων, εν ονόματι της ίδιας της ύπαρξής μας.