Κάθομαι στο γραφείο κοιτάζω έξω στη λίμνη πουλιά στα δέντρα γυμνά κλαδιά γραμμές χοντρό μολύβι σε γκρίζο φόντο ανεβαίνουν αργά μες στον χρόνο αναπνέοντας ουρανό.
Θέλω να αφεθώ σε αυτήν την αίσθηση, να νιώσω το φευγαλέο της ύπαρξης, το φτερούγισμα της ζωής παντού στη φύση, αλλά νιώθω σιδερένιες μπάλες στα πόδια μου όλους αυτούς τους καριόληδες με το κακό που κάνουν. Δεν μπορώ να τους αγνοήσω και να πετάξω μακριά. Με τραβάνε με τη σκοτεινή τους δύναμη προς τα κάτω. Με την ίδια δύναμη να πέσω πάνω τους σφυρί να γίνουν κομμάτια. Η σκληρή τους υφή πετρώνει τα πουλιά, αδειάζει τον ουρανό απ τα κλαδιά.
Έχει πολύ δουλειά να γίνει ακόμη μέχρι τη μέρα που θα ανασαίνει η ποίηση στις ψυχές μας.
No comments:
Post a Comment